Florence

Florence, Maydale's Ouverture De Florence. (HD vrij, CEA/PRA vrij)
19 februari 2001 - 11 april 2014

11 april hebben we afscheid moeten nemen van onze supermeid Florence. Een dame uit 1 stuk, 1 brok liefde, vriendschap, trouw en aanhankelijkheid! Het doet ons zo'n verdriet dit lieve "worstje" te moeten missen. Florence werd op 19 februari 2001 "by surprise" geboren. Mama Venise had al 8 pups blakend van gezondheid liggen en nam haar rust. Wij gingen de werpkist schoonmaken en toen alles lekker rustig lag te drinken bij de trotse moeder, begonnen de weeën weer. Er werd een dood reutje geboren en even later een groen gekleurd puppetje: we maakten haar schoon en waren op slag verliefd. Wat had Venise ons een prachtig teefje als laatste cadeautje gegeven. Floor groeide op met haar opa, oma, moeder, vader, oom en nichtjes: een vrolijk, dartel ding; dat met de dag mooier werd. Haar eerste shows werd ze door haar vader Fugain begeleid. Dat ging voortreffelijk! Nog leuker was om Floor om te zien gaan met haar zogenaamde adoptie-moeder, onze fjordenmerrie Orvar. Als pup zat ze al bij Orvar op haar rug en in de stal. Heerlijk spelen en ravotten en Orvar vond het allemaal prima. Ook toen het veulentje Cherubijntje werd geboren, kon Florence er gewoon bij. Voor ons was dit het toppunt van onderlinge dierenliefde en respect. Toen Venise overleed, nam Floor als vanzelf haar plek in op de menwagen bij Alfons. Er zijn weinig ritjes met Orvar gemaakt, waarbij Floor niet op de bok zat. Heerlijk tegen het baasje aangeleund, die prachtige, donkere ogen half toegeknepen van genot. Maar o, wee, als er een waterkipje in de buurt scharrelde…… dan sprong ze van de wagen en vloog vliegensvlug achter het diertje aan. Niet om het kwaad te doen, maar gewoon voor de lol. Florence heeft nooit andere dieren kwaad gedaan. Toen onze Aimeé met de keizersnede geboren werd en een eenling bleek te zijn, vond moeder Floor het geen enkel probleem om de 3 kleine kittentjes die wij hadden ook in haar nest te koesteren en groot te brengen. In haar laatste nestje verraste ze ons met een mooi zwart teefje Ravenna, dat als 2 druppels water op haar moeder Venise leek. Zij maakte hiermee de blits bij iedereen die haar moeder had gekend. En wij? Wij waren trots op haar. Haar reactie: op zijn Floors: ogen toeknijpen, met haar pootje over je heen krassen en haar kop zo ongeveer in je duwen, zacht jankend.

Op Floor kon je bouwen: ze voedde haar pups goed op, de dochters die bleven werden in de gaten gehouden en waar nodig gecorrigeerd. Papa Fugain was haar maatje en kleindochter Varese? Tja, dat was toch echt wel een ondeugende puppie. Floor herkende waarschijnlijk al die puppen trucjes van zichzelf en liet het oogluikend toe, moedigde het hier en daar ook aan en deed vaak ook vrolijk mee. Ze hadden met elkaar de grootste lol. Het overlijden van Fugain, maakte Floor in 1 klap ouder. Ze deed geen puppie-achtige dingen meer (wat wil je als je al 12½ bent!) en gedroeg zich volwassen. Als vanzelf nam ze de leiding over de meiden, werd waakser en vond het niet altijd meer vanzelfsprekend dat iedereen zomaar achterom kwam. Naar ons toe werd ze nog aanhankelijker en warmer. Ze wilde nu zelfs mee op de menwagen als Madelief er voor stond.

Na haar 13e verjaardag begon ze wel slechter te eten. 2 weken geleden had ze helemaal geen eetlust meer, maar wel last van diarree. In eerste instantie leken medicijnen hiervoor te helpen. Toch zaten we 5 dagen later bij de dierenarts. Florence had een zeer ernstige darmontsteking en kreeg een infuus, zware medicijnen en speciaal voer. Het zag er niet goed uit, maar tegen alle voorspellingen in knapte onze schat weer wat op. Ze mocht mee naar huis en het leek weer wat beter te gaan. Drinken deed ze goed, maar na een paar dagen begon het spugen. Ook daar kreeg ze tabletjes voor en Floor zette door. Zondag 6 april stond ze ineens naast de menwagen; uit haar ooghoeken had ze gezien dat Orvar haar rit ging maken, samen met baasje, Hiver en vrouwtje. Haar poot kraste langs baasjes been, haar ogen smeekten. Voorzichtig heeft Alfons haar op de bok gelegd, op een deken aan zijn voeten. Haar staartje kwispelde dankbaar. We voelden, net als Floor zelf, dat dit haar laatste rit zou zijn. En wat heeft ze genoten! Lekker in het zonnetje, met die prachtige, donkere oogjes toegeknepen. Daarna ging het elke dag een stukje slechter met haar. Onze lieve, mooie schat bleef vrolijk, ook al kon ze bijna niets meer. Haar blik sprak boekdelen en dan moet je die moeilijke beslissing wel nemen. En Floor nam afscheid op haar Floors: de bekende poot op je arm, die prachtige, donkere ogen die je intens aankijken en dan samenknijpen……… die blik is vereeuwigd in je ziel. Net als de liefde die wij hebben gekoesterd en blijven koesteren voor deze wereldhond! Lieve meis, we missen je zo………….

Stamboom Florence, Maydale's Ouverture De Florence

Maydale's La Passion Du Vrai Fugain

Glen Morristone's Tequilla Sunrise

Int. Kampioen 
Jonny Von Dünnwalder Busch
Lansigh's Question and Answer
Maydale's Garder Le Clair De Mèmoire Maydale's Comme Le Vent Mistral Fort
Diable Ladi Di Colynia's Paradise
Feérie De Venise Colynia's Paradise Troydon Sovereign Night Kourika Mantika
Troydon Carisma
Miss Money Penny Colynia's Paradise Ned., Lux. en Int. Kampioen Amalie Best Bitter
Troydon Myazure At Mybern